X
تبلیغات
بی خیال
قالب وبلاگ

بی خیال
گاهی باید رها شد................و اینجا خلوتی برای رهایی.......صدای بی خیالی......
یه تصادف قشنگ که دلیلی نداشت جز یاداوری واسه منی که داشت یادم میرفت خیلی چیزها

اما از زبون سهرابی که صداش کردم

.

.

.

برای درک آغوشم، شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

منم زیبا

که زیبا بنده ام را دوست می دارم

تو بگشا گوش دل، پروردگارت با تو می گوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

رها کن غیر من را، آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟

تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟

تو راه بندگی طی کن عزیزا، من خدایی خوب میدانم

تو دعوت کن مرا با خود به اشکی . یا خدایی، میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست میدارم

طلب کن خالق خود را. بجو مارا، تو خواهی یافت

که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که

وصل عاشق و معشوق هم، آهسته میگویم، خدایی، عالمی دارد

تویی زیباتر از خورشید زیبایم. تویی والاترین مهمان دنیایم.

که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت

وقتی تو را من آفریدم، بر خودم احسنت میگفتم

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی، ببینم من تورا از درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟ رها کن آن خدای دور

آن نامهربان معبود، آن مخلوق خود را.

این منم پروردگار مهربانت. خالقت. اینک صدایم کن مراباقطره اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را. با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام. آیا عزیزم حاجتی داری؟

بگو، جزمن کس دیگر نمیفهمد. به نجوایی صدایم کن. بدانآغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسبهای خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات آوردم

قسم بر عصر روشن ، تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم کرد

برای درک آغوشم، شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل، پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان، رهایت من نخواهم کرد


 

عمق فراموشیم گاهی زیاد میشود  .... گاهی هم منکر میشوم همه ی بودن ها را  .... نمیدانم را عمیق درک

میکنم.... سخت میگذرد  ... اما سخت نمیماند ....

 


 

[ پنجشنبه دوم خرداد 1392 ] [ 10:32 ] [ زهره ]
  تو کجایی سهراب........ ؟   

         آب را گل کردند.....

              چشم ها را بستند و چه با دل کردند ...

                  وای سهراب کجایی آخر ؟ ...

                 

زخم ها بر دل عاشق کردند

                      خون به چشمان شقایق کردند ...

                           تو کجایی سهراب ؟

                      که همین نزدیکی عشق را دار زدند ،

                        همه جا سایه ی دیوار زدند ...

                  ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالی است! ....

                                   دل خوش سیری چند ؟

                      صبر کن سهراب...گفته بودی قایقی خواهی ساخت...!

          

 

                                                                              قایقت جا دارد؟
                       

                                                                                     من هم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم!

[ پنجشنبه دوم خرداد 1392 ] [ 10:2 ] [ زهره ]

هر رفتن دلیل بر رسیدن نیست

اما برای رسیدن چاره ای جز رفتن ندارم

[ شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1392 ] [ 9:59 ] [ زهره ]

نصيحتي کنمت بشنو و بهانه مگير ز وصل روي جوانان تمتعي بردار نعيم هر دو جهان پيش عاشقان بجوي معاشري خوش و رودي بساز مي خواهم بر آن سرم که ننوشم مي و گنه نکنم چو قسمت ازلي بي حضور ما کردند چو لاله در قدحم ريز ساقيا مي و مشک بيار ساغر در خوشاب اي ساقي به عزم توبه نهادم قدح ز کف صد بار مي دوساله و محبوب چارده ساله دل رميده ما را که پيش مي گيرد                                                   هر آن چه ناصح مشفق بگويدت بپذير که در کمينگه عمر است مکر عالم پير که اين متاع قليل است و آن عطاي کثير که درد خويش بگويم به ناله بم و زير اگر موافق تدبير من شود تقدير گر اندکي نه به وفق رضاست خرده مگير که نقش خال نگارم نمي رود ز ضمير حسود گو کرم آصفي ببين و بمير ولي کرشمه ساقي نمي کند تقصير همين بس است مرا صحبت صغير و کبير خبر دهيد به مجنون خسته از زنجير                                                

 

 

حديث توبه در اين بزمگه مگو حافظ که ساقيان کمان ابرويت زنند به تير    

[ شنبه بیست و چهارم فروردین 1392 ] [ 16:30 ] [ زهره ]


هیچ وقت نگو رسیدم ته خط....
 
"اگر هم احساس کردی رسیدی ته خط"....

 


یادت بیار که معلم کلاس اولت گفت:نقطه سر خط.....
 
 
[ شنبه پنجم اسفند 1391 ] [ 10:22 ] [ زهره ]

 

روزگارا...

تو اگر سخت به من می گیری !

با خبر باش ، که پژمردن من آسان نیست،

گر چه دلگیرتر از دیروزم،

گر چه فردای غم انگیز مرا می خواند،

لیک باور دارم دلخوشیها کم نیست،

زندگی باید کرد ...

 

زندگي خوردن و خوابيدن نيست
انتظار و هوس و ديدن و ناديدن نيست.
زندگي چون گل سرخي است
پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطيف.
يادمان باشد اگر گل چيديم

 

عطرو برگ و گل و خار همه همسايه ديوار به ديوار همند...

 

 

 

( زندگی این تپش قلب من است

که زمان داده به من

که ببخشم خود را

که نفس را فریاد کنم بر غم تو

و بگویم که منم

آن تن تنها و غریب

آن من بی نیرنگ وفریب

آن من ...

اثبات وجودم غم توست

من همین رنگ برایم کافیست

گرچه تو هردم مرا میخوانی

گرچه هردم تو مرا میپایی

ولی ای کاش بدانی که نفس

فریاد من است ....

 

 

 

                                                                                                                      خودم...)

[ پنجشنبه چهاردهم دی 1391 ] [ 12:24 ] [ زهره ]
گاهی ... داشتن بعضی ها تنهاترت میکند

چيزي ويرانگرتر از اين نيست كه

دريابيم فريب همان كساني را خورده‌ايم كه .. باورشان داشته‌ايم ..

 
[ چهارشنبه سی و یکم خرداد 1391 ] [ 18:24 ] [ زهره ]

استادی درشروع کلاس درس، لیوانی پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید:

به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟

شاگردان جواب دادند:

50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم

استاد گفت:

من هم بدون وزن کردن، نمی دانم دقیقا“ وزنش چقدراست. اما سوال من این است: اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

شاگردان گفتند: هیچ اتفاقی نمی افتد.

استاد پرسید:

خوب، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم، چه اتفاقی می افتد؟

یکی از شاگردان گفت: دست تان کم کم درد میگیرد.

حق با توست... حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟

شاگرد دیگری گفت: دست تان بی حس می شود. عضلات به شدت تحت فشار قرار میگیرند و فلج می شوند. و مطمئنا“ کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند.

استاد گفت: خیلی خوب است. ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییرکرده است؟

شاگردان جواب دادند: نه

پس چه چیز باعث درد و فشار روی عضلات می شود؟ درعوض من چه باید بکنم؟

شاگردان گیج شدند. یکی از آنها گفت: لیوان را زمین بگذارید.

استاد گفت: دقیقا“ مشکلات زندگی هم مثل همین است.

اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید.

اشکالی ندارد.. اگر مدت طولانی تری به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد.

اگر بیشتر از آن نگه شان دارید، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود.

فکرکردن به مشکلات زندگی مهم است.. اما مهم تر آن است که درپایان هر روز و پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید.

به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرند، هر روز صبح سرحال و قوی بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هرمسئله و چالشی که برایتان پیش می آید، برآیید!

دوست من، یادت باشد که لیوان آب را همین امروز زمین بگذاری.

زندگی همین است‬

(ابن داستان بخشی از خاطرات منه.....یادش بخیر ....)

[ یکشنبه دهم اردیبهشت 1391 ] [ 19:33 ] [ زهره ]


تصاوير زيباسازی ، كد موسيقی ، قالب وبلاگ ، خدمات وبلاگ نويسان ، تصاوير ياهو ، پيچك دات نت www.pichak.net 

از من برای خود چه بتی ساختی رفيق ؟

  یعنی مرا دوباره تو نشناختی رفيق؟

من پادشاه ارتش بازنده بودم و

مانند من شدی و تو هم باختی رفيق 

   از دوستی من به تو غم می رسد فقط

خود را به رنج و دردسر انداختی رفيق

من در دیار شعر پریشان شدم تو هم

مثل خودم به شهر غزل تاختی رفيق

تاوان دوستی دل بی کس من است

تاوان و قیمتی که تو پرداختی رفيق ...

 

محتشم فتحی آذر

[ پنجشنبه سوم شهریور 1390 ] [ 7:11 ] [ زهره ]

روزی

خواهم آمد,و پیامی خواهم آورد.

در رگ ها ,نور خواهم ریخت.

و صدا خواهم در داد:ای سبدهاتان پر خواب!سیب

                            آوردم,سیب سرخ خورشید.

 

 

خواهم آمد,گل یاسی به گدا خواهم داد.

زن زیبای جذامی را,گوشواری دیگر خواهم بخشید.

کور را خواهم گفت:چه تماشا دارد باغ!

دوره گردی خواهم شد,کوچه ها را خواهم گشت,جار

                           خواهم زد:آی شبنم, شبنم ,شبنم.

رهگذاری خواهد گفت:راستی را ,شب تاریکی است,

                                     کهکشانی خواهم دادش.

روی پل دخترکی بی پاست,دب اکبر را بر گردن او

                                               خواهم آویخت.

 

هرچه دشنام ,از لب ها خواهم برچید.

هر چه دیوار,از جا برخواهم کند.

رهزنان را خواهم گفت:کاروانی آمد بارش لبخند!

ابر را ,پاره خواهم کرد.

من گره خواهم زد,چشمان را با خورشید,دل ها را با

               عشق,سایه ها را با آب,شاخه ها را با باد.

و بهم خواهم پیوست,خواب کودک را با زمزمه ی

                                                   زنجره ها.

 

بادبادک ها ,به هوا خواهم برد.

گلدان ها ,آب خواهم داد.

 

خواهم آمد,پیش اسبان ,گاوان,علف سبز نوازش

                                         خواهم ریخت.

مادیانی تشنه,سطل شبنم را خواهم آورد.

خر فرتوتی در را,من مگس هایش را خواهم زد.

 

 

خواهم آمد سر هر دیواری,میخکی خواهم کاشت.

پای هر پنجره ای,شعری خواهم خواند.

هر کلاغی را,کاجی خواهم داد.

مار را خواهم گفت:چه شکوهی دارد غوک!

آشتی خواهم داد.

آشنا خواهم کرد.

راه خواهم رفت.

نور خواهم خورد.

دوست خواهم داشت.

                                       سهراب سپهری

[ پنجشنبه نوزدهم فروردین 1389 ] [ 15:37 ] [ زهره ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

مهم نیس دیگران در موردت چی فکر میکنن مهم اینه که خودت در مورد خودت چی فکر میکنی!
امکانات وب

.



 ابزارهای زیبا سازی برای سایت و وبلاگ


فال حافظ

>

جاوا اسكریپت



جاوا اسكریپت

mouse code

جاوا اسكریپت

جاوا اسكریپت

كد ماوس

جاوا اسكریپت